
నిన్ను విడిచిపెట్టలేను
అలాగని ఒడిసిపట్టనూ లేను
చుక్కలన్నీ గాలిపటాలు చేసి
నా ముందు ఎగరేసి
నన్ను పిల్లాడిని చేసి
అకాశంలా ఎగిరిపోతావు
నిన్ను పిలవకుండా ఉండలేను
అలాగని నీచెంత నిలవనూలేను
పచ్చని పొలాల పసిడికంకుల పాలపొట్టల్లో
చావు పుట్టకల రహస్యాలు విప్పే
సంధ్యా గీతానివి నువ్వు
నిన్ను తెరవకుండా ఉండలేను
కానీ మూయకుండానూ ఉండలేను
జ్వరం ఒంటిమీద అమ్మచేతి స్పర్శవు నువ్వు
స్కూలు బస్సులోంచి టాటా చెప్తున్న
పిల్లల నవ్వు కళ్ళకాంతివి నువ్వు
దాహంగా ఉన్నప్పుడో...ఆకలేసినపుడో
నీటికోసమో అన్నం కోసమో కాదు..
నీకోసమే చూస్తాను
నువ్వున్నావన్న నమ్మకంలోనే కాని..
ఈ ఊపిరిలో ఇంత వెచ్చ్దనం ఎక్కడిది?
నిన్ను చేరుకోవాలనుకుంటాను
నీ నుండి పారిపోవాలనీ అనుకుంటాను
అబద్ధాలు గుచ్చుకుంటున్నప్పుడో
ఆశ్రయమిచ్చింది నువ్వే కదా!
ఎన్ని రాత్రులు నీకోసం
కర్పూరహారతి పట్టలేదు
నీ చూపుల ఖడ్గ చాలనంలో
గుండెల్లోంచి ఒక్కో నెత్తుటి చినుకై
కురిసినవే ఈ అక్షరాలు.
No comments:
Post a Comment